મેં તને કહ્યુ હતુ આવ મારી કને
તરછોડી દીધો હતો, કે જરા દૂર હટને
કેટલા પ્રેમથી લાવ્યો હતો તારા માટે સૌગાત,
કહી દીધું કે તારું દીલ છે તારી પાસે રાખને,
ભુલથી પણ જો કહ્યુ હોત કે તોડી લાવ ચાંદને,
સિતારા સહ ગગન આખું ધર્યુ હોત ચરણે આપને,
પરંતુ તારો જ હુકમ હતો કે બોલવું નહી તારી સાથે
ત્યારથી જ હંમેશા સીવી લીધા હતા હોઠને,
દુશ્મનોને પણ વચન આપી તોડતો નથી હું,
ઇશ્વરનાઆદેશને તોડું એવું તે કદી બને?
બસ આજે એ કહે છે ભુલી ગઇ છુ તને,
વર્ષો બાદ પુરાવો મળ્યો કે પ્રેમ કરતી હતી મને

તુ હરિયાળી ધરતી થઇશ તો હું અફાટ ગગન બનીશ
તુ જો થઇશ સુગંધી ફૂલ તો હું ગુલાબી અમન બનીશ
લઇ જ ઇશ હાથ ઝાલીને આખી દુનિયાની નજરા સામે
તુ જો થઇશ વરસતી વાદળી તો હું લહેરાતો પવન બનીશ
થઇશ જો તુ સાગરનું મોતી, મારે મરજીવો બનવું પડશે
ધરીશ ક્યારેય જો મૃગલીનુ રૂપ, તો હું સુંદરવન બનીશ.
બની શકે કે ન પામી શકે કોઇ તાગ તારો
તુ જો થઇશ અણીયાળો સવાલ તો હું જવાબ ગહન બનીશ.

બે-ચાર વાત થઇ અને એક-બે મુલાકાત થઇ
અમે વિચારતા રહ્યા અને શ્વાસો કોઇની સૌગાત થઇ
નિરાશાની ગર્તામાં ડૂબેલું હતું મન મારુ આયખાથી
જ્યારથી તું જીવનમાં આવી, મૃત આશાઓ હયાત થઇ
તારા જ સ્વપ્નનાં સાગરમાં છબછબીયાં કરે છે જિંદગી
નથી ખબર ક્યારે દિવસ અને ક્યારે રાત થઇ
બચપણથી જ હકૂમત ચલાવતો આવ્યો દિલ પર
ફક્ત એક મીઠી નજર અને મારી સત્તા મહાત થઇ

તલવારની અણીયાળી ધારને કટારની પડી નથી
દાવાનળની ઝાળને, નાનકડા અંગારની પડી નથી
શમાની સાથે બળી જવું એટલી જ પળો જીવન
ભલે કહે દિવાનગી, પતંગાને સંસારની પડી નથી
ધ્યેય છે એક જ, અવિરત આગળ ધપવાનું
બાકી કોણ કહે છે, પાણીને આકારની પડી નથી
ધૂપસળીની જેમ સુવાસ આપવાનુ છે ગળથુથીમાં
ભગવા પહેરનારને સંસારના આભારની પડી નથી
જન્મજાત સ્વભાવ છોડે વિકટ સંજોગોમાં એ કાયર
ભલે હોય ઝુકેલું, આકાશને આધારની પડી નથી
ફૂંક મારીને હંકારે છે પોતાના જહાજોને તોફાનમાં
ગણ્યા ગાંઠ્યા જોય છે જેમને પતવારની પડી નથી

તેને હું શું નામ આપું?
ઉષા સમયે વિખરાયેલા રંગોની છટાનું?
કે પછી તેના માટે જવાબદાર ખુદ સૂર્યનું?
કે પછી એ સૂર્યના પ્રથમ કિરણનું?
કે પછી એ કિરણમાં રહેલી ઉષ્માનું?
કે પછી એ ઉષ્મા સાથે કાર્ય-કારણનો સંબંધ ધરાવતી ગુલાબની નાજુક કળીનું?
કે પછી એ જ ગુલાબની પાંદડીઓ પરથી હળવેકથી સરકી જતી ઝાકળની બુંદોનું?
કે પછી એ જ ઝાકળના બુંદો એકાકાર થતાં રચાતા નિર્મળ ઝરણાનું?
કે પછી એ જ ઝરણો ભેગા થતા રચાતી નદીનું?
કે પછી એ જ નદીની પ્યાસ બુઝાવવા માટે સક્ષમ સાગરનું?
કે પછી એ જ સાગર પર હિલોળા લેતા તરંગોનું?
કે પછી એ જ તરંગો એકરૂપ થતાં રચાતા અવાજોનું?
કે પછી એ જ અવાજો સાથે સુર પુરાવતા પક્ષીઓના કલરવનું?
કે પછી એ જ કલરવ માટે સંગીત રચતી મંદિરની ઝાલરનું?
કે પછી એ જ ઝાલર સાથે બાથ ભીડતાં શંખનાદનું?
કે પછી એ જ શંખનાદ સાથે પ્રગટેલી મંદિરના દીવાની પવિત્ર જ્યોતનું?
કે પછી એ જ પવિત્ર જ્યોત સાથે ઇશ્વરને અર્પણ કરાતા ફૂલનું?
કે પછી એ જ ફૂલ સાથે ગૂંથાઇ ગયેલી અડગ શ્રધ્ધાનું?
કે પછી એ જ શ્રધ્ધાના હ્રદય સમા વિશ્વાસનું?
કે પછી એ જ વિશ્વાસ સાથે સમય વ્યતિત કરતાં ચાતકનું?
કે પછી એ જ ચાતકની પ્રિતમ એવી વરસાદની પ્રથમ હેલીનું?
કે પછી એ જ વરસાદની હેલીને કારણે આહલાદકતા અનુભવતા મારા હ્રદયનું?

તારા વિના એક ક્ષણ પણ જીવવું મુશ્કેલ છે
ન જો હોય સાથ અંતિમ પળમાં, મરવું મુશ્કેલ છે
પળભરનો વિયોગ તારો કરી ન શકું સહન
રૂંધાય છે મન મારું શ્વસવું મુશ્કેલ છે
ભલે તુ એક જ કહે નિર્ણય છે મારો સાચો
છો ને દુનિયા દુશ્મન થતી, ડગવું મુશ્કેલ છે
તારુ જો હોય પીઠબળ તો છું હું વિંધ્યાચળ
છો ને સમયની ઠોકર વાગતી, ખસવું મુશ્કેલ છે

પ્રેમમાં પડનારને શા શુકન શા અપશુકન?
મુલાકાતની “કાળ″માં જ શરૂઆત થઇ હતી
તમારી વાહવાહના સમ છે દોસ્તો
રસ્તામાં પણ બિલાડી આડી ઉતરી હતી
અમે ધર્યો ખાલી ખોબો એમના તરફ
તેમણે ખુલ્લા દીલથી યાદોની લ્હાણી કરી હતી
બોલાઇ જાય જો થોડું ન ગમતું મારાથી
નજરોની બે-ત્રણ જાસા ચિઠ્ઠી મળી હતી
ભલેને પછી એ કચરાપેટીમાં ગઇ હોય
મારી ભેટ એના હાથને તો અડી હતી
વર્ષો જૂની ઇચ્છા આજે પુરી થઇ મ્હારી
એની સૂરતને કેમેરામાં કેદ કરી હતી
જતી વેળા “આવજો” આગળ ન એક શબ્દ
દિલમાં વણઉકેલ્યા સવાલોની કતાર છોડી હતી

એક વેલાને અડિખમ વૃક્ષોના સહારા મળ્યા છે
થાકેલ વટેમાર્ગુને તમારી દોસ્તીના ઉતારા મળ્યા છે
જરા જો હાલકડોલક થ ઇ જીવનનૈયા મારી
કેવું અચરજ! ભર મજધારે કિનારા મળ્યા છે
દાનવીર કર્ણને તો જીવનમાં જોયો નથી પણ
પોતાનુ સર્વસ્વ લૂંટાવી દે એવા આવારા મળ્યા છે
સ્વભાવે એકદમ શાંત વિનયી નમ્ર છતાં
દાવાનળ લગાવી જાણે એવા અંગારા મળ્યા છે
ચપટી ધૂળની પણ લાયકાત નહોતી વિશાલમાં
ઇશ્વરનો આભાર, તમ જેવા સિતારા મળ્યા છે
ઉન્નત મસ્તક, ઉન્નત ધ્યેય, છે જેમનું જીવનસુત્ર
સમય જેમની સાક્ષી પુરે એવા મિનારા મળ્યા છે
જિંદગીમાં કદી ન હારવાનું શીખ્યો તમારી પાસ
જીતની કેડી પર અવિરત ચાલતા વણઝારા મળ્યા છે
જગત આખું ઋણી રહેશે તમારું યુગો સુધી
ક્ષિતિજ બની ગગન સંભાળે એવા નોધારા મળ્યા છે

અજાણ્યા હોઠો વચ્ચેના મૌનને ઓગાળવું સહેલું નથી
આંખલડી વચ્ચે રમતા મૌનને ગાળવું સહેલું નથી
પીઠ બતાવી ભાગવુ પડશે, થંભી જા ભલા માણસ
સુતેલા સિંહ જેવા મૌનને પુચકારવું સહેલું નથી
લીલાછમ દરિયાના સ્વાંગમાં ઊભેલા રણને કળી શકો
બોલાયેલા શબ્દો વચ્ચેના મૌનને પીછાણવું સહેલું નથી
તમે નહી બોલો તો હોઠના કંપનથી વહી જશે
લાખ કરી લો કોશીશ મૌનને છૂપાવવું સહેલું નથી

એંઠવાડની જેમ ઢોળીને માણસને ખાય છે.
અને કૂતરાની જેમ ફંફોળીને માણસને ખાય છે.
વેપારવૃત્તિ એટલી ઘર કરી ગ ઇ છે મનમાં
ચણાની જેમ તોળીને માણસને ખાય છે.
થોડા શ્વાસો શાંતીના લેવા દે અને પછી
શરબતની જેમ ડહોળીને માણસને ખાય છે.
કાન પકડવા પડે શું એમની સ્વાદવૃત્તિ
ભજીયાની જેમ ઝબોળીને માણસને ખાય છે.
બહુ ચૂસ્યુ લોહી, બે બુંદ જ બાકી હોય
કેરીની જેમ ઘોળીને માણસને ખાય છે.
ફક્ત નામ શા જો હાડકાં થોડા બચ્યા
ચૂરમાની જેમ ચોળીને માણસને ખાય છે.