સફાળો જાગી ગયો કે આ ચમકારો શેનો થયો?
મારા સ્વપ્ન ઝાંઝવામાં એક યાદ તગતગી હતી
ભલભલી વાતોને કાળની થપાટો ભુલાવી દે
પણ તારા મિલનની ક્ષણ સમયથી અળગી હતી
ચોરે કોટવાળને દંડ્યાની ઘટના સાચી પડી કે
આકાશે સાચે જ તલસતી ધરતીને ઠગી હતી
સદા વિરક્તિની બડાશ મારતો છતાં વિરહથી
હું સાક્ષી છું કે મેરૂની ધરી જરા ડગી હતી

જુવાની ભલે વીતી હોય દિલ તો હજી જુવાન છે
છીપમાં ફરી સંતાઇ મોતી બનવાનું અરમાન છે
ચાલને પ્રિયે જ ઇએ ઊડી, પાંખમાં પરોવી પાંખ
હજી આંખ મહીં વિચરતા વિહંગની ઊડાન છે
હાથમાં પકડી હાથ આજે નાચીએ મન મુકીને
ભમરા પાસેથી ઊધાર લીધેલું એક ગાન છે
પ્રેમથી સીંચ્યુ તે મારા ઘરઆંગણને કેટલું
તુ ના હો તો આ ફૂલવાડી એક રણમેદાન છે
મોત પણ થાકીને મુકી દેશે હથીયાર હેઠા,
તારી સાડીના પાલવમાં છુપાવેલ મારો જાન છે.
બુઢાપો એટલે સંસારનુ પાકી ગયેલું ફળ મીઠું
જુવાની જિંદગીની શાન છે તો બુઢાપો એક વરદાન છે.

આમ તો અજનબી છતાં થોડી ઓળખાણ હોય
એ આંખોને આ આંખોની થોડી પીછાણ હોય
ખોબલે ખોબલે ઉલેચી લે ભલે એ મારા શ્વાસોને
એ બહાને મારા શ્વાસને સ્પર્શની થોડી લ્હાણ હોય
સવાર ઊગતા જ તારોડીયાને બસ જવા દીધા
ધરતીના ચંદરવાને એની થોડી તાણ હોય?
લૂંટાવતી ફરે છે એ પુષ્પને,પંખી, પતંગાને
ખોટું ઠર્યુ એ વિધાન પ્રેમની થોડી ખાણ હોય?
ભલેને વર્તે એ જાણે ના હોય કશી ખબર
ખુદા કરે, વિશાલના પ્રેમની એને થોડી જાણ હોય

તમારી સાથે જ મારી તકદીર જોડાઇ હોય એવું લાગે છે
તમારા જ ત્રાજવે મારી જિંદગી તોળાઇ હોય એવું લાગે છે
મન બેચેન રહ્યા કરે છે તમારી મુલાકાત પછી
તમારે જ આંગણ મારી પ્રીતડી ખોવાઇ હોય એવું લાગે છે
પ્રત્યેક ક્ષણે મારો સાથ દીધો પડછાયા માફક
તમારા જ પ્રતાપે મારી હિંમત ગવાઇ હોય એવું લાગે છે
અહીં તમે, તહીં તમે જ્યાં જુઓ ત્યાં તમે જ તમે
તમારી જ યાદ માનસપટ પર છવાઇ હોય એવું લાગે છે

એની તો વાત જ શી કરૂ? એને મહાન શિલ્પી દ્વારા કંડારાયેલી આરસની પ્રતિમા કહુ કે પછી કોઇ ચિત્રકાર દ્વારા અપાયેલા રંગોની છટા! એ તો ગુલાબની ખીલું-ખીલું થતી કળી પરના ઝકળના બુંદ જેવી છે. એને હું શ્રાવણના પહેલા વરસાદનું નામ આપું કે પછી કોઇ પાગલ કવિ દ્વારા રચાયેલી કવિતાના પ્રથમ શબ્દનું. જ્યારે તે પોતાના વાળની લટોને વીખે છે ત્યારે ખુસ સુર્ય પણ આથમી જવા માટે મજબૂર થાય છે. શ્રાવણના ગરજતા વાદળોમાં પુરાયેલી કાળી શાહી તેની ઝુલ્ફો પાસેથી ઉધાર માંગેલી લાગે છે. એના વાળ્ની સુંવાળપ જોઇને રેશમની આંટી પણ પ્રતિસ્પર્ધી બનવા માટે ખચકાય છે. આંખો તો બિલકુલ એક હરણબાળ જેવી છે પરંતુ તેની આંખોની માદકતા જોઇને ગર્જના કરતો ભૂખ્યો સિંહ પણ એકદમ શાંત પડી જાય.આંખોમાં પડતી આછા ભૂરા રંગની ઝાંય એટલી ગહનતા સૂચવે છે કે કોઇ શીઘ્ર કવિ પણ પોતાની હાર કબૂલી લે. પરવાળા શા હોઠ જોઇને એમ જ થાય કે કમળની બે કળીઓ એકબીજા સાથે લપેટાયેલી છે કે શું? તેના ગાલની નરમાશ તો મખમલને પણ ભુલાવી દેવા માટે સક્ષમ છે. કદમ્બના વૃક્ષોની ડાળીઓને આટલો સરસ આકાર કેવી રીતે મળ્યો? આ પ્રશ્નનો ઊત્તર તેના બાહુને જોઇને મળી જાય છે. તેનો કટિપ્રદેશ જોઇને નદીઓના સુંદર વળાંકોનું રહસ્ય છતું થઇ જાય છે તે જ્યારે હસે છે ત્યારે ફૂલો પણ ભોંઠપ અનુભવે છે. જ્યારે શરમાય ચે ત્યારે ચૈત્ર મહિનામાં પણ શ્રાવણની આહલાદકતા અનુભવાય છે. તે જ્યારે પોતાના સુંવાળા હાથોથી વાળની લટોને સરખી કરે છે ત્યારે હવાની દિશા પણ ફંટાઇ જ્યા છે. તેની લચકતી ચાલ ખુદ સમયને થંભી જવા માટે આહવાન કરે છે હવે મારા દોસ્ત! તું જ કહે કે મારા જેવો નિર્બળ હ્રદયનો માનવી આટઆઅટલા પ્રહારો કેવી રીતે સહન કરી શકે?

કોઇના માન્યામાં ન આવે એવી વાત કરુ છુ
સકળ સૃષ્ટિનું જળ મારા નાનકડા ખોબે છે
ભલે કર્યો હોય સામનો રાક્ષસી તોફાનોનો
એક નાનકડી ફૂંકથી જંગી જહાજો ડૂબે છે
અહં બ્રહ્માસ્મિ મંત્ર પચાવી લીધો જ્યારથી
સુર્ય ચંદ્ર પણ મારા પગને ઠેબે છે
સમયને પણ નથી મળતો સમય ફૂરસતનો,
જ્યારે ન હોય કામ મારા પગે દાબે છે
દોડીને શું કરીશ? ચાલવું જ ઊચિત છે.
એક ડગલું ભરતાં, પગ આકાશને આંબે છે.
મનફાવતી રીતે આંકુ છુ રેખાઓ હથેળીમાં
શું કરશે વિધાતા? નિયતી મારા તાબે છે.

જિંદગીથી થઇ ગયો છુ ત્રસ્ત
કારણ દુઃખોથી થઇ ગયો છુ વ્યસ્ત
સુખોની ક્ષણોને શોધવાનો સમય ક્યાં?
અસહ્ય વેદનાથી થઇ ગયો છુ પસ્ત
ખુંદવી હતી જીવનની કેટલીયે ગિરિમાળાઓ
અચાનક લકવાથી થઇ ગયો છુ ગ્રસ્ત
નહોતો જોયો જીવનમાં અંધકાર કદી
ભર મધ્યાહને થઇ ગયો છુ અસ્ત

પારખ્યા છે ઘણા લોકો, બધા કથીર હોય છે
આંગળીના વેઢે ગણાય એટલા જ વીર હોય છે
ઊછાંછળાપણું નિશાની છે એક આમ આદમીની
અદકેરો માણસ, ઊંડા જળ જેમ ગંભીર હોય છે
એ જ વ્યક્તિ જીવનમાં આગળ નિકળે છે
જેમાં હિંમત ખરી, સાથે થોડી ધીર હોય છે
હારીને જીતનારા બાજીગર બહુ ઓછા જોયા છે
એવું નથી કે રણ છોડનારા કાફિર હોય છે
જો જો ડરી ન જતા જીવનમાં મુશ્કેલીઓથી
પ્રકાશને મુલવવા જ ઘનઘોર તિમિર હોય છે
ન ઊશ્કેરાશો જરા પણ અણગમતી વાતથી
નિંદાને મન શૂરવીરો બધા બધિર હોય છે.
જેમના બોલાયેલા શબ્દો પથ્થરની લકીર સમ
બહુ ઓછા વિરલા શબ્દવેધી તીર હોય છે
એટલે જ સફળતા કદમ ચૂમતી આવે છે
જીત ઘણા જીવની જૂની તાસીર હોય છે

સમયનો મદારી એવું કંઇક કરી જાય
આ આતમની સળગતી વેદના ઠરી જાય
યુગોથી રાખ્યો હ્રદયમાં દફન મૂક પ્રેમ
નથી જીરવાતો હવે આંસુ બની ખરી જાય
કબૂલ છે મને હરેક જુલ્મ, સિતમ પણ
કલેજુ કપાય જ્યારે, સામુ જોઇ ફરી જાય
પકડીને રાખી હોય બંધ મુઠ્ઠીમાં જિંદગી
ચૂપચાપ દરીયાની રેત માફક સરી જાય.
લખી દીધી મારી જિંદગી બીજાને નામ
જીવાડવાનો શો અર્થ ઇચ્છાને કહો મરી જાય
ગમે તેવી હોય છે મારા દિલની મલિકા,
ભલે અમે ડૂબીએ, ઇશ્વર કરે એ તરી જાય

પહેલા વરસાદનો પહેલો છાંટો
પડ્યો આ દેહ પર
અને
મનમાં હતું કે
હમણાં જ શરીરના રોમે-રોમ ખીલી ઊઠશે રોમાંચકતાથી
હમણાં જ એક મીઠી સુગંધથી ભરાઇ જશે તન-મન મારુ
હમણાં જ એક ઠંડીની લહેરખી પસાર થ એ જશે તનમાંથી
અને થયુ પણ એવું જ
તનમાંથી એક લહેરખી પસાર થઇ
ખીલી ઊઠ્યા રોમે-રોમ
અને ભરાઇ ગયુ આ અસ્તિત્વ મારુ એક મીઠી સુગંધથી
પરંતુ
આ યાંત્રિક વરસતા વરસાદને કારણે નહી,
કારણ તો બની હતી તારી યાદ,
કે જ્યારે
પ્રથમ જ વાર પલળ્યો હતો (તારા)વરસાદથી.
બસ એ જ મારા જીવનનો પ્રથમ અને આખરી વરસાદ.
ત્યાર પછી તો સુકા ભઠ્ઠ સહરામાં
પાણીનું એક ટીપું સુધ્ધા નથી પડ્યુ.