તલવારની અણીયાળી ધારને કટારની પડી નથી
દાવાનળની ઝાળને, નાનકડા અંગારની પડી નથી
શમાની સાથે બળી જવું એટલી જ પળો જીવન
ભલે કહે દિવાનગી, પતંગાને સંસારની પડી નથી
ધ્યેય છે એક જ, અવિરત આગળ ધપવાનું
બાકી કોણ કહે છે, પાણીને આકારની પડી નથી
ધૂપસળીની જેમ સુવાસ આપવાનુ છે ગળથુથીમાં
ભગવા પહેરનારને સંસારના આભારની પડી નથી
જન્મજાત સ્વભાવ છોડે વિકટ સંજોગોમાં એ કાયર
ભલે હોય ઝુકેલું, આકાશને આધારની પડી નથી
ફૂંક મારીને હંકારે છે પોતાના જહાજોને તોફાનમાં
ગણ્યા ગાંઠ્યા જોય છે જેમને પતવારની પડી નથી

તેને હું શું નામ આપું?
ઉષા સમયે વિખરાયેલા રંગોની છટાનું?
કે પછી તેના માટે જવાબદાર ખુદ સૂર્યનું?
કે પછી એ સૂર્યના પ્રથમ કિરણનું?
કે પછી એ કિરણમાં રહેલી ઉષ્માનું?
કે પછી એ ઉષ્મા સાથે કાર્ય-કારણનો સંબંધ ધરાવતી ગુલાબની નાજુક કળીનું?
કે પછી એ જ ગુલાબની પાંદડીઓ પરથી હળવેકથી સરકી જતી ઝાકળની બુંદોનું?
કે પછી એ જ ઝાકળના બુંદો એકાકાર થતાં રચાતા નિર્મળ ઝરણાનું?
કે પછી એ જ ઝરણો ભેગા થતા રચાતી નદીનું?
કે પછી એ જ નદીની પ્યાસ બુઝાવવા માટે સક્ષમ સાગરનું?
કે પછી એ જ સાગર પર હિલોળા લેતા તરંગોનું?
કે પછી એ જ તરંગો એકરૂપ થતાં રચાતા અવાજોનું?
કે પછી એ જ અવાજો સાથે સુર પુરાવતા પક્ષીઓના કલરવનું?
કે પછી એ જ કલરવ માટે સંગીત રચતી મંદિરની ઝાલરનું?
કે પછી એ જ ઝાલર સાથે બાથ ભીડતાં શંખનાદનું?
કે પછી એ જ શંખનાદ સાથે પ્રગટેલી મંદિરના દીવાની પવિત્ર જ્યોતનું?
કે પછી એ જ પવિત્ર જ્યોત સાથે ઇશ્વરને અર્પણ કરાતા ફૂલનું?
કે પછી એ જ ફૂલ સાથે ગૂંથાઇ ગયેલી અડગ શ્રધ્ધાનું?
કે પછી એ જ શ્રધ્ધાના હ્રદય સમા વિશ્વાસનું?
કે પછી એ જ વિશ્વાસ સાથે સમય વ્યતિત કરતાં ચાતકનું?
કે પછી એ જ ચાતકની પ્રિતમ એવી વરસાદની પ્રથમ હેલીનું?
કે પછી એ જ વરસાદની હેલીને કારણે આહલાદકતા અનુભવતા મારા હ્રદયનું?

તારા વિના એક ક્ષણ પણ જીવવું મુશ્કેલ છે
ન જો હોય સાથ અંતિમ પળમાં, મરવું મુશ્કેલ છે
પળભરનો વિયોગ તારો કરી ન શકું સહન
રૂંધાય છે મન મારું શ્વસવું મુશ્કેલ છે
ભલે તુ એક જ કહે નિર્ણય છે મારો સાચો
છો ને દુનિયા દુશ્મન થતી, ડગવું મુશ્કેલ છે
તારુ જો હોય પીઠબળ તો છું હું વિંધ્યાચળ
છો ને સમયની ઠોકર વાગતી, ખસવું મુશ્કેલ છે

પ્રેમમાં પડનારને શા શુકન શા અપશુકન?
મુલાકાતની “કાળ″માં જ શરૂઆત થઇ હતી
તમારી વાહવાહના સમ છે દોસ્તો
રસ્તામાં પણ બિલાડી આડી ઉતરી હતી
અમે ધર્યો ખાલી ખોબો એમના તરફ
તેમણે ખુલ્લા દીલથી યાદોની લ્હાણી કરી હતી
બોલાઇ જાય જો થોડું ન ગમતું મારાથી
નજરોની બે-ત્રણ જાસા ચિઠ્ઠી મળી હતી
ભલેને પછી એ કચરાપેટીમાં ગઇ હોય
મારી ભેટ એના હાથને તો અડી હતી
વર્ષો જૂની ઇચ્છા આજે પુરી થઇ મ્હારી
એની સૂરતને કેમેરામાં કેદ કરી હતી
જતી વેળા “આવજો” આગળ ન એક શબ્દ
દિલમાં વણઉકેલ્યા સવાલોની કતાર છોડી હતી

એક વેલાને અડિખમ વૃક્ષોના સહારા મળ્યા છે
થાકેલ વટેમાર્ગુને તમારી દોસ્તીના ઉતારા મળ્યા છે
જરા જો હાલકડોલક થ ઇ જીવનનૈયા મારી
કેવું અચરજ! ભર મજધારે કિનારા મળ્યા છે
દાનવીર કર્ણને તો જીવનમાં જોયો નથી પણ
પોતાનુ સર્વસ્વ લૂંટાવી દે એવા આવારા મળ્યા છે
સ્વભાવે એકદમ શાંત વિનયી નમ્ર છતાં
દાવાનળ લગાવી જાણે એવા અંગારા મળ્યા છે
ચપટી ધૂળની પણ લાયકાત નહોતી વિશાલમાં
ઇશ્વરનો આભાર, તમ જેવા સિતારા મળ્યા છે
ઉન્નત મસ્તક, ઉન્નત ધ્યેય, છે જેમનું જીવનસુત્ર
સમય જેમની સાક્ષી પુરે એવા મિનારા મળ્યા છે
જિંદગીમાં કદી ન હારવાનું શીખ્યો તમારી પાસ
જીતની કેડી પર અવિરત ચાલતા વણઝારા મળ્યા છે
જગત આખું ઋણી રહેશે તમારું યુગો સુધી
ક્ષિતિજ બની ગગન સંભાળે એવા નોધારા મળ્યા છે

અજાણ્યા હોઠો વચ્ચેના મૌનને ઓગાળવું સહેલું નથી
આંખલડી વચ્ચે રમતા મૌનને ગાળવું સહેલું નથી
પીઠ બતાવી ભાગવુ પડશે, થંભી જા ભલા માણસ
સુતેલા સિંહ જેવા મૌનને પુચકારવું સહેલું નથી
લીલાછમ દરિયાના સ્વાંગમાં ઊભેલા રણને કળી શકો
બોલાયેલા શબ્દો વચ્ચેના મૌનને પીછાણવું સહેલું નથી
તમે નહી બોલો તો હોઠના કંપનથી વહી જશે
લાખ કરી લો કોશીશ મૌનને છૂપાવવું સહેલું નથી

એંઠવાડની જેમ ઢોળીને માણસને ખાય છે.
અને કૂતરાની જેમ ફંફોળીને માણસને ખાય છે.
વેપારવૃત્તિ એટલી ઘર કરી ગ ઇ છે મનમાં
ચણાની જેમ તોળીને માણસને ખાય છે.
થોડા શ્વાસો શાંતીના લેવા દે અને પછી
શરબતની જેમ ડહોળીને માણસને ખાય છે.
કાન પકડવા પડે શું એમની સ્વાદવૃત્તિ
ભજીયાની જેમ ઝબોળીને માણસને ખાય છે.
બહુ ચૂસ્યુ લોહી, બે બુંદ જ બાકી હોય
કેરીની જેમ ઘોળીને માણસને ખાય છે.
ફક્ત નામ શા જો હાડકાં થોડા બચ્યા
ચૂરમાની જેમ ચોળીને માણસને ખાય છે.

મદમસ્ત એવી લચકતી ચાલ ચાલના
કેટલાયે મુસાફરોની મંઝિલ બની જઇશ
સંભાળીને રાખ તારા કાજળભર્યા નયન
બેફામ વરસના, કાતિલ બની જઇશ
આ રીતે ઝુલ્ફોને હાથોથી પસવારના
કેટલાયે શાયરોની ગઝલ બની જઇશ
આટલું ધ્યાન દઇને ગઝલ વાંચના
વિશાલના પ્રેમમાં પાગલ બની જઇશ

ફક્ત બે-ચાર ટુકડા થયા છે થોડી દવા માંગે છે
એક દિલ પ્રેમ ચિનગારી ભડકાવવા હવા માંગે છે.
માત્ર હું અને તું જ, ન હોય કોઇ ચહલપહલ બીજી
એક અજનબી રાત, શમણાં પણ કેવા માંગે છે.
ભલે અંધકાર હો મારા જીવનની હરેક પળમાં
આ દિલ સખી! તારી રાહમાં લાખો દીવા માંગે છે.
મારા શબ્દો પર ભરોસો ન હોય તો પૂછ ઇશ્વરને
આ હોઠ હર પળ તારા માટે જ દુવા માંગે છે.
મારુ જીવન કદાચ તને નહી લાવી મારી પાસે
દગાબાજ શ્વાસો જો! મારા મરણની અફવા માંગે છે.
અમે તો છીએ વિસરાઇ ગયેલી કથની નાની
મારા મરશીયા તારા જીવનના ગીત નવા માંગે છે.

જ્યારથી તે મને તારી જિંદગીમાંથી બેદખલ કરી દીધો હતો
ત્યારથી જ હ્રદયમાં એક આગ સળગ્યા કરતી હતી નફરતની.
કસમ લીધી હતી કે
જિંદગીમા કદી પણ તારુ મોં નહી જોઉ જો કદાચ કોઇ ગલી કે કોઇ
રસ્તા પર મળવાનું થશે તો હું મારો રસ્તો બદલી લઇશ.
પરંતુ
આજે જ્યારે આપણે મળ્યા અને જ્યારે
તારા (એક સમયના મારી માલિકીના) હોઠો પર સ્મિત રેલાયું ત્યારે
આ નયનોના સરવાળામાં એ કસમનો છેદ ક્યારે ઉડી ગયો એ ખબર જ ન પડી.
અને દિલ પણ એવું જ હસતું ખીલતું બની ગયું જેવું મેં તને આપેલું હતું.
અત્યારે નાઇટલેમ્પના આછા અજવાળામાં સુતા સુતા વિચારુ છુ કે
એ સ્મિતમાં એવી તે કઇ જાદુગરી હતી કે કાળા ખડક જેવી કસમને
પળવારમાં મીણ બનાવી દીધી?